پیام دبیر علمی کنگره

 

از زمان برگزاری اولین کنگره انجمن روانشناسی ایران در تاریخ ۳۱ شهریور تا ۲ مهر ماه ۱۳۷۴ به دبیری استاد ارجمند و پدر روانشناسی بالینی ایران جناب آقای دکتر سعید شاملو تا کنون ۲۶ سال می گذرد و این کنگره هفت دوره به ترتیب در بهمن ۱۳۸۵ ( دومین کنگره – دبیر علمی، استاد دکتر حبیب الله قاسم زاده)، اسفند ۱۳۸۹ ( سومین کنگره– دبیر علمی، دکتر حمید پورشریفی)، اسفند ۱۳۹۱ ( چهارمین کنگره– دبیر علمی، دکتر لادن فتی)، اردیبهشت ۱۳۹۴ (پنجمین کنگره– دبیر علمی، دکتر شهریار شهیدی)، آبان ۱۳۹۶ ( ششمین کنگره دبیر - علمی، دکتر حمید پورشریفی) و آبان ۱۳۹۸ ( هفتمین کنگره - دبیر علمی، دکتر بهروز دولتشاهی) برگزار شده است. در دوره های اول معمولا محور خاصی برای کنگره انتخاب نمی شد و با توجه به نوپا بودن کنگره ها در جامعه روانشناسی ایران، معمولا یک عنوان کلی انتخاب می شد ولی از دوره سوم به بعد تلاش شد تا کنگره علاوه بر پوشش دادن موضوعات مورد علاقه تمامی طیف ها و گرایش های مختلف روانشناسی که از انجمن فراگیری همچون انجمن روانشناسی ایران انتظار می رود، یک موضوع کانونی نیز داشته باشد. این موضوع ویژه در کنگره سوم «چشم اندازهای جدید در روان‌شناسی» ، در کنگره چهارم «روان‌شناسی در خدمت علوم و جامعه» ، در کنگره پنجم «‌پلی به سوی انسان و جامعه سالم»، در کنگره ششم « مطالعات بین رشته ای و روانشناسی کاربردی» و در کنگره هفتم « علوم شناختی و فناوری» تعیین شد. هشتمین کنگره انجمن روانشناسی ایران با موضوع ویژه «روانشناسی تروما» در روزهای ۲۶ و ۲۷ و ۲۸ آبان ماه ۱۴۰۰ در تالار جابر بن حیان دانشگاه صنعتی شریف برگزار می شود.

مدت هاست که تروما یکی از مهمترین مشکلات بهداشتی در سراسر جهان است. تروما پاسخ هیجانی فرد به یک تجربه ناراحت کننده است. و معمولا تعداد زیادی از افراد ممکن است در طول زندگی با نوعی تروما روبرو شوند. برخلاف سختی های عادی ، وقایع آسیب زا ناگهانی و غیرقابل پیش بینی هستند، تهدیدی جدی برای زندگی  محسوب می شوند- مانند آسیب دیدگی بدنی یا مرگ - و فرد احساس می کند اوضاع فراتر از کنترل او است. مهمتر از همه ، این اتفاقات به حدی آسیب زا هستند که احساس ایمنی فرد را در جهان تضعیف می کنند و این حس را در او ایجاد می کنند که فاجعه ممکن است در هر زمانی رخ دهد. از دست دادن والدین در دوران کودکی، تصادفات رانندگی، خشونت جسمی، تجاوز جنسی، حضور در جبهه های جنگ و از دست دادن غیرمنتظره یکی از عزیزان معمولاً از حوادث آسیب زا و تروماتیک هستند. عده ای بر این باورند که مواجهه با بیماری کووید- ۱۹ نیز می تواند باعث ایجاد تروما در بیمار شود. لازم به ذکر است که هر فردی نسبت به تجربیات بالقوه آسیب زا ممکن است عکس العمل متفاوتی نشان دهد. بیشتر افراد با کمک خانواده و دوستان به خوبی از پس اوضاع برمی آیند و مشکلات طولانی مدتی را تجربه نمی کنند. اما مبتلایان به ترومای طولانی مدت ممکن است دچار بی نظمی های هیجانی مانند اضطراب شدید، عصبانیت، غم، احساس گناه، کناره گیری، ناتوانی در لذت بردن یا اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) شوند. البته تروما می تواند پیامدهای مثبتی هم به همراه داشته باشد. تغییرات روانی مثبت پس از تروما زمانی امکان پذیر است که افراد مشکلات خود را بپذیرند و خود را بازمانده ببینند نه قربانی تجارب ناگوار. این تغییرات می تواند شامل ایجاد تاب آوری، رشد مهارت های مقابله ای موثر و ایجاد احساس خودکارآمدی باشد. برخی از افراد ممکن است رشد پس از سانحه (PTG) را تجربه کنند، روابط قوی تری ایجاد کنند ، رابطه خود را تحت تاثیر معنای جدید و  یا هدف معنوی بازتعریف کنند و نسبت به زندگی قدردانی عمیق تری داشته باشند. ممکن است متناقض به نظر برسد، اما رشد پس از سانحه می تواند درست در کنار PTSD وجود داشته باشد.

امید است پژوهشگران حوزه های علوم رفتاری و اجتماعی با ارایه آخرین دستاوردهای پژوهشی خود در تمامی محورهای کنگره به ویژه محور اختصاصی آن یعنی روان‌شناسی تروما سهم بسزایی در برگزاری هرچه باشکوه تر و پربارتر کنگره داشته باشند. برگزارکنندگان کنگره نیز در صدد آن هستند تا با استفاده از دانش و توانمندی بهترین و مجرب ترین اساتید داخلی و خارجی و با برپایی پانل ها ، سمپوزیوم ها، میزگردها و ارایه سخنرانی های کلیدی آخرین موضوعات روز روانشناسی و رشته های مرتبط را به سمع و نظر جامعه فرهیخته علمی کشور برساند.

با احترام

دکتر حمید یعقوبی

دبیر علمی هشتمین کنگره انجمن روانشناسی ایران