مروری بر نقش درمانی فضای سبز برای کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم
کد مقاله : 1033-IRANPA-FULL
نویسندگان:
الهام فروزنده *1، اناهیتا قربانی2
1دانشگاه آزاد نایین
2دانشجوی دکترای روانشناسی عمومی دانشگاه آزاد نایین
چکیده مقاله:
چکیده
مقدمه: اوتیسم بیماری نوروبیولوژیکی کودکان است که منجر به ایجاد مشکلاتی در گفتار، انجام مهارت های اجتماعی و بروز حرکات تکراری، کلیشه ای و رفتارهای بی هدف می شود و پاتوژنز به طور دقیق مشخص نیست. هدف از مطالعه مروری حاضر تاثیرات مثبت یا منفی جنبه های خاص محیطی شامل تراکم فضایی، نور طبیعی، فضای سبز، روی رفتارها و ظرفیت های توجهی کودکان دارای این اختلال می باشد.
روش: با جستجو در پایگاه‌های اطلاعاتی Magrian , Google scholar SID,science direct, ISC, Civilica, Scopus و استفاده از کلمات کلیدی فضای سبز، اوتیسم، کودک با توجه به محدودیت پژوهش ها در این زمینه ۱۴ مقاله داخلی و خارجی انتخاب شد و مورد بررسی قرار گرفت.
یافته ها : پژوهش های انجام شده در زمینه های پذیرش اجتماعی، رفتارهای حرکتی، تمرکز، اضطراب، استرس، بی خوابی، حس دلبستگی و امنیت، اختلالات حسی، پایداری اجتماعی، واکنش های فیزیولوژیکی، تصورات ذهنی، عملکرد شناختی، همچنین از نقطه نظر فشارهای انتخابی مرتبط با ژنتیک در رابطه با کودکان اوتیسمی جمع آوری گردید.
نتیجه گیری: مرور مطالعات انجام شده نشان داد که استفاده از نور طبیعی، داشتن ارتباط بصری و شنیداری با فضای بیرون از خانه، پرداختن به فعالیت های فیزیکی و بازی های هدفمند در فضای باز و طبیعی و سبز خارج از منزل و پارک ها باعث کاهش معناداری شدت علائم اختلال اوتیسم در کودک می باشد و انتظار می‌رود این عوامل کیفیت زندگی فردی و اجتماعی آنان را ارتقا دهد.
کلیدواژه ها:
اوتیسم، فضای سبز، کودک.
وضعیت : مقاله برای ارائه به صورت پوستر پذیرفته شده است