رابطه خطرپذیری، توانایی دیداری فضایی و بازداری پاسخ معتادان مراکز ترک اعتیاد
کد مقاله : 1043-IRANPA-FULL
نویسندگان:
فریبا محمدزاده1، الهام فروزنده *2
1کارشناسی ارشد روان شناسی بالینی،دانشکده روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد نایین، نایین، ایران
2دکتری روان شناسی، دانشیار، دانشکده روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد نایین، نایین، ایران
چکیده مقاله:
مقدمه: بازداری پاسخ به عنوان اساسی ترین کارکردهای اجرایی، در ناهنجاری های مربوط به رفتارهای پرخطر مانند اعتیاد دچار اختلال می شود. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه خطرپذیری و توانایی دیداری فضایی با بازداری پاسخ معتادان شهر تهران بود.
روش:طرح پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری مراجعه‌کنندگان به مراکز ترک اعتیاد در شهر تهران بودند که به‌صورت نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار‌های پژوهش آزمون نرم افزاری استروپ(SCWT) (1935)،)ترسیم ساعت(CDT) (1986) و تست خطرپذیری بادکنکی(BART) (2002) بودند.
یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد بین نمره تداخل بازداری پاسخ با خطرپذیری و بین زمان تداخل بازداری پاسخ با ترسیم ساعت در مرحله اول رابطه منفی معنادار وجود دارد. اما بین نمره تداخل با توانایی دیداری فضایی ،زمان تداخل و خطرپذیری و زمان تداخل و توانایی دیداری فضایی(ترسیم ساعت در مرحله دوم) رابطه معناداری وجود نداشت.توانایی دیداری فضایی و خطرپذیری 30 درصد توانایی پیش بینی بازداری پاسخ را دارند.
نتیجه گیری: جایگاه مغزی مشترک در لوب فرونتال، احتمالا تبیین کننده همبستگی خطرپذیری با بازداری پاسخ است و عدم معناداری بین بازداری پاسخ و حافظه دیداری-فضایی را می‌توان ناشی از تفاوت در نوع انتقال‌دهنده‌های دخیل در این دو فرایند دانست.
کلیدواژه ها:
اعتیاد، بازداری پاسخ، توانایی دیداری فضایی، خطرپذیری.
وضعیت : مقاله برای ارائه به صورت پوستر پذیرفته شده است