بررسی مقایسه‌ای تأثیر میزان خشم نسبت به خود بر فعالیت بدنی و خود درماندگی (انزوای اجتماعی) در بین افراد مبتلا به بیماری سرطان و سالم
کد مقاله : 1201-IRANPA-FULL
نویسندگان:
انیس میرزایی *1، مهرداد مظاهری2
1دانشجوی ارشد روانشناسی شناختی دانشگاه اصفهان
2دانشیار دانشکده روانشناسی دانشگاه سیستان و بلوچستان
چکیده مقاله:
مقدمه و هدف:استفاده مناسب هیجانات برای افزایش فعالیت بدنی و ارتباط اجتماعی ضروری است.در ارتباط با مبتلایان سرطان، تجربه برخی هیجانات منفی همچون خشم نسبت به خود است. این هیجان روابط اجتماعی و فعالیت بدنی را تحت شعاع قرار می‌دهد. هدف پژوهش بررسی مقایسه ای تبعات خشم افراد نسبت به خود بر وضعیت فعالیت بدنی و انزوای اجتماعی بین گروه سرطانی و سالم بود. روش‌: پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و نمونه آماری عبارت بود از 66 نفر از ساکنین شهرستان رفسنجان ( 33 نفر مبتلا به سرطان و 33 نفر غیر مبتلا به سرطان)، که به شیوه نمونه گیری دردسترس انتخاب و پرسشنامه‌های خشم صفت-حالت اسپیلبرگر، فعالیت بدنی بک و پرسشنامه استاندارد سنجش انزوای اجتماعی بر روی آنها اجرا شد. یافته‌ها: خشم نسبت به خود پیش بینی کننده فعالیت بدنی افراد سرطانی نبود، (0.05

p و 0.8 (r= علاوه بر این متغیر خشم نسبت به خود پیش بینی کننده معنادار انزوای اجتماعی در گروه های مورد مطالعه نبود، (0.05

کلیدواژه ها:
خشم نسبت به خود – فعالیت بدنی – خوددرماندگی – انزوای اجتماعی – افراد سرطانی – افراد غیر سرطانی.
وضعیت : مقاله برای ارائه به صورت پوستر پذیرفته شده است