نقش امید به زندگی، اضطراب مرگ و سازگاری اجتماعی در پیش‌بینی اضطراب بیماری کرونا
کد مقاله : 1220-IRANPA-FULL
نویسندگان:
حسین آشیانی *1، نیلوفر میکاییلی2، فاطمه اکبری3
1دانشکدة علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2استاد گروه روان‌شناسی، دانشکدة علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
3دانشکدة علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران
چکیده مقاله:
مقدمه و هدف: با گذشت بیش از یک ‌سال از شیوع پاندمی کرونا در ایران، نرخ روزافزون مرگ‌و‌میر و ابتلا به این بیماری ادامه داشته و علاوه بر مشکلات سلامت جسمانی، اثرات مختلف روان‌شناختی همچون اضطراب را بر جای گذاشته است؛ بنابراین هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش امید به زندگی، اضطراب مرگ و سازگاری اجتماعی در پیش‌بینی اضطراب بیماری کرونا در دانشجویان بود.
روش: روش پژوهش حاضر از نظر ماهیت توصیفی، از حیث هدف، بنیادی و از لحاظ روش، جزء مطالعات همبستگی بود. جامعة آماری پژوهش، شامل کلیة دانشجویان دانشگاه سیستان و بلوچستان در سال تحصیلی 1401-1400 بود که 200 نفر از آنها (100 نفر پسر و 100 نفر دختر) با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت الکترونیکی به مقیاس امید (اسنایدر و همکاران، 1991)، مقیاس اضطراب مرگ (تمپلر، 1970)، پرسشنامة سازگاری اجتماعی (بل، 1961) و مقیاس اضطراب بیماری کرونا (علی‌پور و همکاران، 1398) پاسخ دادند؛ برای تجزیه و تحلیل داده‌های حاصل از تکمیل پرسشنامه‌ها، از همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه به روش گام‌به‌گام استفاده شد.
یافته‌ها: نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد امید به زندگی، اضطراب مرگ و سازگاری اجتماعی، حدود 51 درصد از واریانس اضطراب کرونا را تبیین می‌کنند (0/51=R2adj). و بیش‌ترین سهم پیش‌بینی اضطراب بیماری کرونا مربوط به سازگاری اجتماعی بود (t=7/142 β=-0/44 ؛ 0/001>P).
نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های به‌دست‌آمده از پژوهش حاضر و با درنظر گرفتن پیشینة نظری، می‌توان نتیجه گرفت که امید به زندگی، اضطراب مرگ و سازگاری اجتماعی در ایجاد اضطراب بیماری کرونا در دانشجویان نقش دارند.
کلیدواژه ها:
امید به زندگی، اضطراب مرگ، سازگاری اجتماعی، اضطراب بیماری کرونا، دانشجویان
وضعیت : مقاله پذیرفته شده است